Off the grid

Dag 8, woensdag 15 mei 2019

De volgende morgen waren de eksters druk met hun ontbijt. Het stikte van de sprinkhanen in onze achtertuin, en dat was blijkbaar een lekker, en makkelijk, maaltje voor de vogels. Het gras zat vol met sprinkhanen, en ze probeerden zich in alle hoeken, gaten, en vooral spleten in de muur te verstoppen.

Ekster met een lekker hapje

Terug van het ontbijt zagen we het personeel de sprinkhanen vangen. Ze hadden plastic zakken vol met de beesten. In onze kamer zaten er inmiddels ook een aantal, vermoedelijk door het raam in de w.c. gekropen.

Overal sprinkhanen in de kamer

In alle kieren van de auto zaten ze ook verstopt, en onder de zonneschermen van de zijruiten zat het helemaal vol. Iemand van het personeel plukte alle beesten van de auto. Ze waren bedoeld om op te eten.

Keanu klaagde bij het starten steeds over olie. Eerder had iemand bij een tankstation al aangegeven dat Keanu wel een slokje olie zou lusten. Dus deze bijgevuld. De klacht was in het Japans, en verdween echter niet.

De navigatie ingesteld op een National Bank ATM. Het was de afgelopen dagen moeilijk gebleken om geld te halen. De meeste ATM’s accepteerden geen Maestro. Van National Bank wisten we dat ze dat wel deden. De ATM zat bij een supermarkt, dus konden we gelijk nog wat inslaan voor de lunch.

Het apparaat bleek echter van een ander merk te zijn, en gaf geen geld. Terwijl Joska de boodschappen deed, een route bepaald naar een daadwerkelijk bankfiliaal in plaats van een losse geldautomaat. Hier was het maximum opnamebedrag 120000 kwacha, echter de automaat wilde dat niet geven. De 80000 lukte nu wel, maar bij de tweede opname gaf deze aan geen geld meer uit te geven. De automaat ernaast was vastgelopen. Er waren er echter nog twee, en uit één ervan kwam gelukkig nog een stapel geld.

We moesten nog even 100 kwacha aftikken voor het parkeren (langs de weg). Het was weer druk, en de weg weer op komen was tricky, ondanks dat de parkeerwacht probeerde het verkeer voor ons tegen te houden. In de file dus. En we vielen op bij de bedelaars, waarvan enkele ons een aardig eind volgde, soms midden op de weg.

In eerste instantie de navigatie gevolgd. Deze stuurde ons echter een weg in die enkel voor crossmotoren geschikt leek. Joska had op de website een routebeschrijving gezien. Men had op de site aangegeven deze te gebruiken, en niet de navigatie. Dat dus geprobeerd, en dat ging een stuk beter. Het laatste stuk weg was slecht, zoals de beschrijving ook aangaf. Grote gaten. Er waren locals bezig deze op te vullen, maar ze hadden nog heel wat werk voor de boeg.

Begroet door Tom, en later Petal ontmoet, de eigenaren van de lodge. Het was geen hotel zei Tom, maar ze verwelkomden mensen in hun eigen huis. Onze kamer was een slaapkamer, maar wel met eigen toilet en douche.

Petal liet ons de apen zien. Ze bleven altijd binnen een straal van enkele honderden meters van de lodge. Schijnbaar voelden ze zich daar veilig.

Ze hadden geprobeerd om ons te bellen op de GSM die we van Leo hadden gekregen. Ik dacht dat het ding enkel voor noodgevallen was. We zouden er echter ook op gebeld kunnen worden door lodges gaf Tom aan, zoals zei hadden geprobeerd. In hun geval wilden ze weten of we op tijd zouden zijn voor de lunch. Ze maakten hun eten zelf (inclusief brood bakken), en hadden dus voorbereidingstijd nodig. Ondanks dat ze ons niet konden bereiken, was er wel lunch beschikbaar. Aardappeliets met ‘a little magic  on top’, en chutney on the side. Lekker!

De GSM zou ook gebruikt kunnen worden door de reisorganisatie om te informeren hoe het met ons ging. Van eerdere reizen waren we dit niet gewend, vandaar dat ik het ding uit had gelaten. Hoefden we hem ook niet op te laden.

De lodge was volledig off the grid. Geen stroom, geen wifi. Tom legde uit hoe de twee verschillende lampen werkten. Overdag werden ze geladen in de zon, 's avonds gebruikt om je slaapkamer te verlichten en bij te lezen.

Vervolgens was het tijd voor een wandeling. Er was geen tijd om naar Zomba Plateau te gaan, dus een wandeling door de tuin was de beste optie. En het was niet zomaar een achtertuintje! We zijn eerst even de tuin uit gelopen om het uitzicht vanaf de berg te bewonderen. Mooi! Daarna terug, en richting het geluid van een waterval gegaan. Er waren trappen gemaakt om de bergwand op en af te kunnen. De waterval was een prachtig plekje. Al met al denk ik dat we wel wat kilometertjes hebben afgelegd.

Petal moest lachen om mijn bezweette rode hoofd. We raakten aan de praat, over hoe ze ertoe waren gekomen om hier een lodge te beginnen. Ze vroeg wat voor werk we deden. En we kwamen uit op ons vakantiegeld. Dat was een constructie die ze niet kende. Tom’s broer was op visite, maar ook hij kreeg geen vakantiegeld.

Nog even chillen met een kopje thee. Het was rustig op de berg, enkel het geluid van vogels en de waterval. Geprobeerd om de kolibrie-achtige volgels (sunbird?) te filmen, en wonderbaarlijk genoeg ging de Tecno telefoon. De reisagent, of we de volgende dag op tijd in Liwonde zouden zijn voor de lunch. We konden kiezen voor lunch op de dag van aankomst of die van vertrek. Voor de eerste gekozen.

Net even buiten de lodge hield men een stuk gras kort, omdat dat een goede plek was om de zon onder te zien gaan. Biertje mee, en hier van het uitzicht en de zonsondergang genoten.

Er zouden gasten komen voor het diner, en deze reden het hek binnen toen we terugliepen. Een stel uit Amerika, met hun dochter die in Malawi werkte. Haar ouders waren voor het eerst in Afrika. Ze had ze eerst meegenomen naar de Serengeti, en nu waren ze hier omdat Tom en Petal het beste eten van Malawi hadden.

Petal ging vroeg naar bed. Tom zou met zijn broer enkele dagen op pad gaan, dus nu had ze nog de kans. Wij hebben het ook niet laat gemaakt.

Mister Eiffeltower

Dag 7, dinsdag 14 mei 2019

Onderweg naar het restaurant miezerde het een beetje! Gelukkig hadden we geen vaste tijd afgesproken voor de bike safari. Na het ontbijt wat Skyband wifi gekocht, en terug naar de kamer om wat te chillen, en te proberen wat 360-graden video’s te stitchen.

Na de lunch bij de receptie aangegeven dat we klaar waren voor de fietstocht. Even later kwam onze gids Bright ons halen. We konden uit twee van de drie mountainbikes kiezen. De helm was niet verplicht, en hebben we achtergelaten.

Direct al een goede sighting, van dichtbij. Een nyala met jong, waarvan het jong probeert bij de moeder te drinken. Twee elanden, de grootste antilopesoort, en ze zijn inderdaad flink! Achter deze dieren ligt nog een kleine kudde gnoes. En als laatste een roan.

Verderop stonden twee zebra’s op de weg, en langs de kant stonden elanden te grazen. Het fietsen was af en toe best taai, door het heuvelachtige gebied. Daarnaast hielp het niet dat Joska haar fiets steeds spontaan van versnelling wisselde, en mijn versnellingen niet aan te passen waren. Doe daar heel warm weer bij, en je hebt een workout.

Bright stopte op de weg, naast een veld met manshoog gras of riet, en het leek alsof hij wat had gespot. Dat bleek zo, maar het was niet wat we hadden verwacht. In het veld zat een local verscholen. Volgens Bright was hij hout aan het sprokkelen, en dat was niet toegestaan. De man had aangegeven niets te doen te hebben, en was hier aan het uitrusten. Bright had schijnbaar gedreigd met overlevering aan de politie, en de man werd daar zichtbaar zenuwachtig van. Uiteindelijk kwam hij er met een waarschuwing vanaf, maar moest het landgoed verlaten.

We waren op het punt om terug te fietsen richting de lodge, toen we een giraffe hadden gespot. Er was nog een andere groep fietsers, en Bright schreeuwde naar de andere gids zodat ook zij konden komen kijken.

Er waren slechts twee giraffes, een mannetje genaamd Mister Eiffeltower, en een vrouwtje, Mrs. G. Ze hadden al twee keer een kleine giraffe weten te produceren, maar beide hebben het niet gered om volwassen te worden.

Eerder kwamen we langs een kleine kudde zebra’s, en deze waren ons, samen met een kudde gnoes, gevolgd. Ze stonden ons gade te slaan, schijnbaar nieuwsgierig naar wat we stonden te doen.

We zeiden Mr. Eiffeltower gedag, en fietsten langs de golfbaan terug. Daar verscheen Mrs. G. ook nog even! Nu hadden we alle giraffes in heel het park gezien. We fietsten langs onze kamer, en Bright bood aan om hier te stoppen. Goed plan!

Hole in... one?

Dag 6, maandag 13 mei 2019

We konden uitslapen, want we hadden pas om zeven uur ’s morgens afgesproken voor een boottochtje op de Shire River. Ik was echter vóór het licht wakker. Slapen wilde niet meer, dus eruit. Lampje op mijn voorhoofd, en eerst checken op reflecterende ogen. Die waren niet te zien. Wel was er hier en daar wat tumult. Geluid van bladeren, krakende takken. Het kwam over als olifanten die langskwamen. Maar er was niets te zien. Toch wel weer spannend.

Camera’s opgesteld voor een timelapse. De opkomende zon was niet direct te zien, dus het zou een timelapse van het aanbreken van de dag zijn, als het zou lukken. Nadat het wat lichter was geworden, werd duidelijk dat het tumult door bavianen was veroorzaakt. Minder spannend dan in eerste instantie gedacht. Later kwamen ook wat impala’s grazen. Het gras waar ze in stonden was zo hoog, dat enkel hun kopjes waren te zien.



Na weer een aflevering van live bush tv was het tijd om te varen. Er was nu wel genoeg water. We vroegen ons af hoe dat waterniveau zo snel kon veranderen. Jimmy legde uit dat dat afhankelijk was van de waterkrachtcentrale.

Het was prachtig op de rivier. Hier en daar een hippo pod, uitzicht op bergketens, nyalas en waterbucks die uit de rivier drinken, maribu stork op een strandje. Verder een water monitor lizard en een flinke krokodil gespot.

Na het ontbijt was het tijd om onze spullen te pakken. We dachten tot elf uur de tijd te hebben, maar dat bleek tien uur te zijn. We hadden graag nog even op ons dek gezeten voor vertrek, maar dat zat er helaas niet in. Dus op weg richting de receptie, om nog even wat beter naar de t-shirts te kijken in het winkeltje. En hopen dat we onderweg geen gefrustreerde olifanten tegen zouden komen!

Shirtje gescoord, en op weg naar Game Haven. Qua afstand vergelijkbaar met onze rit van Blantyre naar Majete toe. Dezelfde mooie route door de bergen. Echter de navigatie gevolgd, en die stuurde ons door de wijk Limbe in Blantyre. Very local, geen toerist te zien, en druk qua mensen en verkeer. Dit leek niet de meest efficiënte route, en we hebben deze als interessant bestempeld. Uiteindelijk kwamen we echter op de M2 uit en waren we op de goede weg.

Mijn eerste indruk van Game Haven Lodge was niet heel positief. De verwachting was dat het vergelijkbaar zou zijn met de Red Dunes Lodge in Namibië, waar we vrij konden wandelen, omdat er geen echt roofdieren waren. We werden naar onze kamer gebracht. Deze zat in een gebouw dat iets weg had van stallen. De tuin was omheind met een hoge muur, waarachter we uitzicht hadden op…. de golfbaan.

De lunch maakte die indruk iets beter. We hadden ervoor gekozen om buiten op het veld te lunchen, en daar liepen de gnoes, zebra's en antilopes vrij rond. De lunch werd enigszins verstoord door de tientallen flinke mieren die het op ons eten hadden voorzien.

Even rondgekeken, en vervolgens naar de receptie om naar de activiteiten te informeren. We wilden graag wat mountainbikes huren om het terrein zelf te gaan verkennen, en op zoek te gaan naar de giraffes. Dat kon echter niet, dat moest onder begeleiding van een ranger. Wat wel kon was rijden naar het meer in eigen auto. We kregen een routebeschrijving, hebben de auto gehaald, en reden naar de poort. De wat oudere man informeerde of we wel eerst bij de receptie waren geweest, en  opende vervolgens de schuifboom. Daar gingen we dan.

Het meer was slechts enkele minuten rijden vanaf de schuifboom. Toen ik even terugliep naar de auto, werd ik aangesproken door een ranger. Er was gebeld dat er toeristen zelf rondreden, en dat was niet de bedoeling. Er waren dieren (sables?) in het park die geen roofdieren waren, maar desondanks wel agressief gedrag konden vertonen. Dus ook een bezoek aan het meer moest onder begeleiding.

Even rondgekeken, en toch wel een giraffe gespot! Hij stond wat te eten uit een soort voerschaal, die op hoogte was gemaakt. Later ging hij naar de rand van het meer om wat te drinken. Eerst goed rondkijken of er geen gevaar was, en vervolgens de voorbenen flink uit elkaar, en de lange nek naar beneden. Een ogenschijnlijk moeilijke operatie voor het dier, maar prachtig om te zien.

De activiteiten gelaten voor wat ze waren, en op naar Betty’s Bar.

The chase

Dag 5, zondag 12 mei 2019

Vijf uur opstaan was taaier dan ik me had voorgesteld. Om zes uur was het echter tijd voor de vroege game drive. De Engelse dames hadden voor de boottocht gekozen, wij gingen met twee andere gasten erbij op pad. Er waren in eerste instantie veel verschillende antilopes te zien. Er was wat communicatie via de radio, en na een tijdje hadden we de mannetjesleeuw gevonden! Prachtig beest, maar hij zat wat verscholen in de bush, dus liet zich moeilijk digitaliseren.

Terug langs de Shire River, waar we enkele hippos konden zien. Op de valreep zelf nog een roofvogel gespot.

Er zat geen koffiepauze in het programma deze keer, en we waren om acht uur weer terug. Daar waren de Engelse dames, en overige gasten. Joska had voor Pack for a purpose schoolspullen in de koffer gedaan. Aangezien de Engelse dames met schoolkinderen werkten, bood Joska aan om de spullen aan hen te geven. Dat was een goed plan, maar mogelijk had de andere gastengroep er meer aan. Zij hielpen locals n.a.v. de cycloon. Zij gaven echter aan dat de spullen beter terecht zouden komen bij een specifieke school of project.

Tot aan de lunch tijd om te relaxen bij de tent. Om half elf zouden de dames terug zijn van hun boottocht, en wilden we de schoolspullen overdragen. Juist op dat moment besloot een olifant om even wat te komen drinken, dus die hebben we een tijdje gadegeslagen. Hij verplaatste zich richting restaurant, dus daarheen gesneld. We konden op het buitenterras zitten om hem goed te kunnen bekijken. Iedereen was in het hoofdgebouw voor het schouwspel.

We hadden de boottocht geboekt voor half vier die middag. Een medewerker vroeg of we ook om half twee konden gaan. Geen probleem. Tijdens de lunch kwam ze echter melden dat de ranger het water had gecontroleerd, en er was niet genoeg water om te varen. De boottocht werd naar de volgende ochtend verplaatst, en die middag zouden we dan de sundowner gamedrive doen.

Tot die tijd was er ‘bush tv’ voor onze tent. Er zaten bavianen in de bomen rondom het water. Ze leken af en toe de aanwezige impala’s te pesten. Jimmy vertelde later dat bavianen soms jonge impala’s eten, mogelijk waren ze dus op jacht. Later kwam een waterbuck wat drinken, op de knietjes.

Bush TV

We hadden een andere gunman voor de drive die middag. Bij de start onze voorkeur voor het zien van een neushoorn aangegeven. Jimmy moest even lachen. Maar hij zou de route door de bush naar een waterhole nemen, mogelijk dat we ze daar konden vinden. Dat bleek niet het geval, maar er waren wel drie giraffes te zien, dus niet getreurd.



Bij het watertje was een uitkijkpost gemaakt. Jimmy vroeg of we hier de pauze wilden houden, of bij de rivier. Ik had voorkeur voor de Shire River, omdat dat een hele mooie plek was. Dus die kant uit. Vlak vóór we bij de rivier waren, zag de gunman een groep olifanten! Jimmy vertelde dat ze soms auto’s achterna gingen. Ze waren uitgezet in deze reserve, maar kwamen van plaatsen waar ze bedreigd en soms mishandeld waren. Hij vroeg of we ze wilden volgen, van dichterbij bekijken. Maar we hadden geen zin om opgejaagd te worden door een boze olifant, dus op naar de rivier.

Jimmy legde op verzoek uit waarom er geen trapcams toegestaan waren in dit park. Verder had hij nog wat horror stories. We hadden zicht op een houten bouwwerk dat als picknickplaats diende. Sinds de overstroming was het echter niet meer bereikbaar. Er was een koppel dat daar van het uitzicht aan het genieten was. Er kwam een groep olifanten uit de rivier drinken. Ze werden echter verstoord door het koppel, dat door enthousiasme teveel lawaai maakte. De man verliet de picknickplaats, en ging achter de beesten aan, om ze op video vast te leggen. Het hoofd van de groep olifanten had hem echter in de gaten, keerde om, en viel aan. De man overleefde dat niet.

Daarnaast nog een verhaal over een olifant die een safari jeep aanviel. Hij gooide de auto om, en iedereen was eruit, en hield zich schuil in de bosjes. Een man kwam de bosjes uit om de olifant te filmen, die de auto aan het omrollen was. De olifant richtte zich echter vervolgens op de man, en verwondde deze aanzienlijk. De man werd naar het ziekenhuis gevlogen. Zijn been moest eraf, maar dat was niet genoeg. Door bloedverlies is ook deze persoon overleden.

We hadden het nog even over de situatie met onze buiten w.c. Of dat wel veilig was, wat te doen als die leeuw toch even een kijkje kwam nemen. Volgens Jimmy waren de leeuwen heel respectvol, en zouden ze niet aanvallen. De truc was ook om je achteruit te bewegen, want als ze dan toch aan zouden vallen, zouden ze dat van achteren doen.



Op de terugweg, zoekend naar reflecterende ogen met de spotlight, werden we verrast door luid getrompetter. We konden die olifant niet vinden, ook al was hij waarschijnlijk heel dichtbij. Verderop stak een groep olifanten de weg over. We hebben ze even bekeken, maar ze waren in het donker eigenlijk niet goed te zien. De bazin van het stel was echter niet blij met ons bezoek. Toen we verder reden hoorde we luid getrompetter, en bleek dat ze achter de jeep aan rende. Gas erop! Weer getrompetter. Ze zat ons een aardig eind achterna!

The Shire

Dag 4, zaterdag 11 mei 2019

Op naar de eerste wildlife experience! We hoefden niet lang te rijden, zo’n anderhalf uur. Op ons gemak gedoucht, ontbeten, en rond kwart voor tien op weg. Even de auto vol laten gooien. Deze local snapte het begrip koppelverkoop. Ramen wassen, olie en andere vloeistoffen controleren. Bij een ander tankstation nog even geprobeerd om geld te halen, maar de melding “invalid” was het enige dat we kregen. Dat was dan de dag ervoor waarschijnlijk ook het geval geweest.

De M1 richting het zuiden gevolgd. Hij slingerde door de bergen, en bij de laatste afdaling hadden we fenomenaal uitzicht op de “Shire Valley”. Geprobeerd dit op een foto vast te leggen, maar de real life indruk zie je daarop niet terug.

Uitzicht op Shire Valley

Het laatste stuk van de route bestond uit dirt road. Op zich een aardige weg, echter bezaaid met ogenschijnlijk scherpe stenen. Er zat niet veel profiel op Keanu’s banden, dus dat was vragen om een lekke band leek me. Echter zonder problemen de gate van Majete Wildlife Reserve bereikt. Bij de receptie vertelde men dat er in het kamp geen zwembad was, maar je kon gebruik maken van het zwembad bij de receptie zelf. Routebeschrijving naar het kamp gekregen, dat zo’n drie kilometer van de receptie lag. Onderweg direct al de eerste wildlife gespot. Impala, en nog een bokje met strepen waarvan we niet wisten welke soort dat was. Mogelijk onze eerste Nyala sighting. De beesten waren nauwelijks te zien, ondanks dat ze vlak langs de kant van de weg stonden. De omgeving bestond uit struiken en boompjes, geen open vlakte zoals op de Serengeti bijvoorbeeld. Onderweg naar het kamp goed ons best gedaan meer dieren te spotten, maar dat  is niet gelukt.

Loo with a view

Harry verwelkomde ons met een sapje, hielp met de bagage, en wees ons naar onze verblijfplaats. Tent nummer zes, op een stenen plateau. Door de achterdeur kwam je buiten bij de w.c., de douche en een buitenbadje. Fantastisch!

We konden nog even de omgeving in ons opnemen, net voor de lunch. Op nog geen honderd meter van de tent is een waterhole. De omgeving bestaat uit hoog gras, struiken en bomen. In zo’n omgeving hebben we nog niet eerder overnacht. Je hoort de wind ruisen, de volgels fluiten, en de kikkers kwaken, en verder… Niets! Heerlijk rustgevend.

Lekker geluncht, en direct daarna verscheen er een waterbuck bij de drinkplaats! Wat gekletst met de twee overige gasten, Engelse dames. Ze waren een weekendje uit, vanaf de Fisherman’s Rest, waar ze vrijwilligerswerk deden. Het waren gepensioneerde leraressen. Ze namen boeken mee uit Engeland, en gebruikten die dan hier om kinderen uit te leren.

Wildlife onderweg van de tent naar
 het hoofdgebouw

Om vier uur ’s middags verzameld voor de sundowner gamedrive, samen met de Engelse dames. Onderweg was goed te merken dat het kamp niet omheind was, want vlak langs het pad stond een grote mannetjes nyala!

De drive ging eerst langs de airstrip, vlakbij het kamp. Daar was al volop wildlife te spotten, waaronder wrattenzwijnen, impala en giraffes. Het gestreepte bokje dat we bij aankomst hadden gezien was inderdaad een nyala.

Later reden we recht op een leeuw af, die zich midden op de weg bevond. Vlakbij zat een tweede exemplaar, voorzien van halsband. Ze waren hier uitgezet, en hun locatie werd gemonitord. Er was nog een leeuw uitgezet in het reservaat, maar die was niet welkom bij de anderen, en was naar Liwonde verhuisd. Geprobeerd om de leeuwen een tijdje te volgen, maar we waren ze al snel kwijt.

De safari was anders dan we tot nu toe hadden meegemaakt. Het gebied was heuvelachtig, en we moesten steile hellingen op en af om door riviertjes te komen. De begroeiing was vrij dicht, struiken en bomen. Er waren niet echt open vlaktes.

Tijd voor een borreltje bij de Shire River. Wat een mooie plek! Hier had men echter wel problemen gehad door de cycloon. Er waren overstromingen geweest. We reden nu op een nieuwe weg, verder van de rivier af, want de oorspronkelijke weg was verwoest. De rangers  hadden nog geholpen met het bevrijden van mensen die vast zaten vanwege de overstromingen.

Na de gin en tonics en bier was het tijd voor deel twee, op zoek naar de nocturnal animals op de weg terug naar het kamp. Op deze gamedrive was een tweede ranger mee, de man met het geweer. Hij bediende nu de spotlight. We konden meehelpen de reflecterende ogen van dieren te spotten. Tot twee maal toe een uil gezien, die in eerste instantie midden op de weg zaten. Meer 'nachtbrakers' lieten zich deze keer niet zien.

Diner was goed verzorgd. De gin was echter op! Het werd Kuchi Kuchi en warme witte wijn in een koud glas.

Na het eten door een bewaker/ranger naar de tent gebracht. Eerder had Harry al verteld dat we nog best even voor de tent konden zitten, ook al was het donker. De ranger bevestigde dat, maar dan moesten we wel eerst even beide kanten van de tent controleren. Het werd al minder aantrekkelijk.

Het toilet buiten leek eerst gaaf, maar de duisternis zorgde wel voor een extra fear factor. Het toilet was tevens niet afgesloten door een heg, schutting of tentdoek. In principe zouden wilde dieren er dus gewoon kunnen komen. Harry had aangegeven dat het geen probleem was om ’s nachts naar het toilet te gaan, als je het licht buiten aan deed. Desondanks was ook dat niet iets waar we naar uit keken.
Vanuit ons bed hadden we uitzicht op de water hole. Live bush tv. Helaas kwam daar wel het geluid van onze kwekkende buren bij.

Road trip!

Dag 3, vrijdag 10 mei 2019

Bestemming was Blantyre, onze tussenstop op weg naar het eerste wildreservaat. Het was ruim 300 kilometer rijden, en we zouden er vier, maximaal vijf uur over doen. Enige voorwaarde was dat we er voor donker zouden zijn. Leo had me schriftelijk vast laten leggen dat we niet in het donker met Keanu (zo hebben we de auto genoemd) op pad zouden gaan. Niet dat we dat bewust zouden doen. Overdag rijden is al tricky genoeg. Geen plannen die middag in Blantyre, dus geen haast gemaakt om te vertrekken.

De navigatie ingesteld op Blantyre, maar later bijgesteld naar de “Dedza Pottery and Lodge”. Daar konden we dan even de benen strekken, een kop koffie drinken, en de befaamde cheesecake proeven. Lekker bakkie, met verse melk, op het terras in een mooie tuin, met uitzicht op bergen. En de cheesecake was inderdaad lekker.

Het was al twaalf uur geweest, en we hadden nog ruim 200 kilometer te gaan. Als we dit tempo aan zouden aanhouden, zouden we het maar net redden voor donker. De maximum snelheid is 100 kilometer per uur. In dorpjes was dat veelal 50 of 60. De markten waren meestal langs de kant van de weg, en daar moest je zeer langzaam rijden. Mensen lipen daar veelal op de weg, staken over, en de taxibusjes schieten overal de weg op en af. Er was ook vrachtverkeer, dat vaak moeite had met de heuvelachtige, slingerende wegen, en vaak moeilijk te passeren was. We bleven dus ruim onder de snelheid waar de navigatie mee rekende.

Uitzicht bij de pottery

Wat aardewerk gescoord, en de route vervolgd. Er waren langs de weg geen echte picknickplaatsen of andere aantrekkelijke plekken om broodjes te eten en koffie te drinken. Uiteindelijk enkel een pitstop gemaakt bij een benzinepomp, voorzien van restrooms. Er was een geldautomaat, maar die gaf enkel de pas terug, maar geen geld.

In Blantyre was het druk, en er waren enkele opstoppingen door wegwerkzaamheden. Even na half vijf hadden we onze verblijfplaats, Leslie Lodge, gevonden. We hadden er ruim zeven uur over gedaan, meer dan de vijf die we ingeschat hadden.

Onze kamer had een bad en aparte douche, en een ruim terras. Leuke accomodatie! Borreltje gedaan op het terras, gegeten in het resturant, en daarna nog even chillen op de kamer.

Een route door mooi landschap, bezaaid met maisvelden, overgaan in een meer bosrijk gebied, bewoond door kleurrijk volk, inspannend om te rijden.

Keanu

In Tanzania hadden we twee voertuigen, die een naam hadden. De auto in Malawi had geen naam, dus hebben we deze zelf gegeven. Uitgekomen op Keanu, dus vernoemd naar Keanu Reeves, hopende dat de auto dezelfde krachtige eigenschappen zou hebben als John Wick.

Keanu vertoonde echter wat verrassende eigenschappen. Zo praatte hij met een vrouwenstem, en enkel in het Japans. Ook de interactie met Keanu moest voornamelijk in het Japans.

Time to gogo!

Dag 1/2, 8/9 mei 2019

Besloten om met de trein te gaan, om te voorkomen dat we vast zouden komen te zitten in de avondspits. Om kwart over vier 's middags van huis vertrokken. De beide vluchten waren aardig te doen. Enkel op de tweede vlucht werd vanuit de cockpit omgeroepen: “Ladies and gentlemen, as you may have noticed we are having a problem, with the … <korte pauze>, entertainment system”. Nou, dan ben je even niet meer slaperig!

Uitzicht op de Kilimajaro tijdens de tweede vlucht

Leo (zo hebben we hem genoemd) haalde ons op in onze huurauto, en reed ons naar Mafume Hotel. Tijdens deze rit van ongeveer een half uur zijn we minimaal zes controles door politie gepasseerd. Volgens onze chauffeur zijn ze echter vriendelijk, heel anders dan in Tanzania bijvoorbeeld, waar we een minder prettige ervaring hadden met een ‘dienstklopper’.

Na inchecken volgde het voertuig overdrachtsritueel. De chauffeur legde uit waar alles op en aan de auto zat. Er was vloeistof voor elke gelegenheid. Eén van de issues zou oververhitte stuurbekrachtiging kunnen zijn. Ook daar was iets voor, echter het tankje waar dat dan in moest kon hij niet aanwijzen. Voornamelijk gelet op waar de krik te plaatsen.

Lilongwe is opgedeeld in areas, met elk een bestemmingsplan; woningen, industrie. Een aantal van deze areas is omheind, door schutting of met stenen muur. Ook Mafuma hotel is afgeschermd met hekwerk, voorzien van schrikdraad. Een beveiliger doet de poort voor je open. Deja vu?

Er was een klein terras, echter zonder tuinmeubilair. Even een bakkie gedaan buiten, en opgefrist. Het is inmiddels kwart over twaald 's middags, twintig uur na vertrek. Droog en zonnig, en warm!

Even boodschappen gedaan in Lilongwe. Het was druk in area 3! Op de parkeerplaats zaten overal locals met handelswaar. Het leek erop dat ze geld wilden voor het parkeren van de auto, maar later bleek men je enkel wat te willen verkopen. Zelfgemaakte ansichtkaarten, fruit, schilderijen.

Eerst even geld gehaald. Gekeken of er ook binnen een geldautomaat was, maar die was enkel buiten. Binnen stond een hele lange rij mensen. Het was niet direct duidelijk wat ze daar moesten doen. Het maximaal op te nemen bedrag uit de geldautomaat was 80000 kwacha. Dat kwam eruit in briefjes van 2000, dus de automaat was lang bezig om deze stapel samen te stellen.

Boodschappen gedaan bij de Spar. Broodjes en pindakaas, en wijn en bier. Terug bij de auto moesten we nog even onderhandelen met de locals. We hadden ansichtkaarten meegekregen, die moesten we nog afrekenen. Maar we moesten ook nog even naar het fruit kijken, en er werden diverse beschilderde doeken voor ons uitgerold. Kaarten betaald, wat fruit gekocht. De fruitverkoper had wel wisselgeld, maar kreeg van een 'branchegenoot' de tip om wat extra fruit te verkopen om het bedrag af te ronden. De verkoper van de schilderijen was verontwaardigd dat we niets van hem kochten. We moesten de locals ondersteunen. Fruit en ansichtkaarten kopen was blijkbaar niet voldoende.

Terug naar het hotel, voordat we nog meer spullen moesten kopen. Nog even rondgekeken op het
terrein of er een leuk zitje was, maar die zagen we niet. We hadden nauwelijks geslapen tijdens de vlucht, dus tijd voor een siësta. Daarna een sundowner op ons terrasje, gevolgd door diner in het restaurant, met een lokaal biertje genaamd Kuche Kuche (Koetjie Koetjie).

Verblijfplaats bij Mafume Hotel in Lilongwe

De reis is rond!

Oktober 2018 hebben we de reis definitief samengesteld.

We vliegen met Kenya Airways via Nairobi naar de hoofdstad van Malawi, Lilongwe. Daar krijgen we de huurauto en routebeschrijving. Ik hoop dezelfde dag nog, want de eerste etappe is vijf uur rijden, dus we moeten een beetje op tijd vertrekken.

We rijden dan naar het zuiden, naar de stad Blantyre, met mogelijk een stop bij de Dedza pottenbakkerij, waar men volgens geruchten de beste cheesecake van Malawi heeft. Verder komen we langs dorpjes en marktjes en is er uitzicht op de Rift Valley.

Volgende bestemming is het Majete wildreservaat. Slechts twee uur rijden, dus er is eerst nog tijd om Blantyre te verkennen. Die middag staat de eerste gamedrive op het programma, en de gehele dag erna kan er wildlife gespot worden.

Van de bush naar de berg, richting oosten langs theeplantages naar de Mulanje, de hoogste berg van Malawi. Een hele dag de tijd om de berg te verkennen. Dan berg af, en weer op, naar Zomba Plateau.

In noordelijke richting gaan we naar de tweede safari-bestemming, Liwonde National Park. We blijven twee nachten, en met een beetje geluk krijgen we hier krokodillen, nijlpaarden en olifanten te zien.

De volgende vier nachten verblijven we op twee locaties aan Lake Malawi, Cape Maclear en Senga Bay. Hier gaan we proberen om wildlife onderwater te spotten.

De autorondreis eindigt vervolgens weer in Lilongwe. Daar worden we opgehaald, en naar Zambia gebracht, waar we zes nachten in South Luangwa National Park door zullen brengen. We verblijven op twee locaties, Kafunta River lodge en Three Rivers Camp, elk drie nachten.

De terugreis naar Nederland bestaat uit drie vluchten, van Mfuwe via Lusaka naar Nairobi, en dan naar Amsterdam. Op Lusaka Airpot moeten we zeven uur verblijven. Niet prettig, maar ik denk dat het wel de moeite waard zal zijn.